Autorijschool Elsenaar:
een geslaagd adres voor je rijbewijs!

Gastenboek – N.L.P. verhalen


Ik ben een vrouw van 41 jaar en al ruim 20 jaar in het bezit van een rijbewijs. Ik reed altijd zonder enige vorm van angst o.a. via de snelweg overal naar toe. Zeven jaar geleden heb ik een verkeersongeluk gehad. Ik zat in de auto met mijn twee kleine kinderen en ben toen op de snelweg van achteren aangereden door een auto, maar gelukkig bleef het alleen bij blikschade en had vanaf dat moment wel een klein beetje snelweg angst ontwikkeld. Totdat ik twee jaar geleden totaal onverwachts ’s avonds op de snelweg een paniekaanval kreeg. Het zweet brak me letterlijk uit, begon hevig te trillen en verslapte totaal. Ik wist toen niet wat me overkwam… Dit resulteerde erin dat ik vanaf dat moment niet meer over de snelweg durfde te rijden en een fobie had ontwikkeld voor alles harder dan 100 km per uur over de snelweg en angst in bochten naar links. Zodra ik af en toe toch probeerde op de snelweg te gaan rijden, kreeg ik direct weer een paniekaanval. Ik ben via mijn huisarts gespecialiseerde hulp gaan zoeken. Ik ben bij een psycholoog geweest, heb EMDR gevolgd maar helaas verbeterde dit mijn situatie niet. Helaas heeft dit traject te lang geduurd, zo’n 1 ½ jaar. Toen ben ik vorige week zelf via internet gaan zoeken en zo de rijschool van Annet Elsenaar tegengekomen. Ik heb direct contact met haar opgenomen en ze liet er geen gras overgroeien, 4 dagen later had ze namelijk al een plaatsje voor mij gereserveerd. Oooo wat vond ik het spannend… Annet heeft mij thuis opgehaald en eerst even met mij gesproken over mijn angsten, toen zijn we rustig gaan rijden. En uiteraard de snelweg op. Tijdens mijn eerste rit over de snelweg kreeg ik weer een paniekaanval, ik was zo bang om de controle/macht over de auto te verliezen. Annet bleef rustig op mij inpraten en gaf diverse adviezen en liet mij ervaren dat ik zelfs op de snelweg op een recht stuk met mijn handen los, met 120 km per uur gewoon rechtdoor bleef rijden en niet van de weg afschoot. We zijn toen een parkeerplaats opgaan zoeken en ze heeft haar NLP methode toegepast en weer een aantal adviezen gegeven. Daarna zijn we weer de snelweg opgereden en echt waar, ik heb zonder enige angst over de snelweg gereden, en zelfs in een bocht naar links met 120 km per uur een vrachtwagen ingehaald. En dit al na 1 les!!! Als iemand mij vorige week had verteld dat ik gisteren  via de snelweg met 120 km per uur in een bocht een vrachtwagen in zou gaan halen dan had ik die persoon echt niet geloofd, maar het is mij dankzij Annet tocht echt gelukt! Diezelfde middag heb ik alleen een afstand van 10 km snelweg gereden en vandaag weer een afstand van 30 km snelweg zonder angst! Annet ik wil je enorm bedanken, zonder jou was het mij niet gelukt!


Op mijn 32ste jaar heb ik in ongeveer 20 uur mijn rijbewijs gehaald. Toen naar Frankrijk gereden en nog wat in Nederland. We hadden net een ‘nieuwe’ auto en op een gegeven moment raakte ik bijna iets met de auto. Mijn vriend reageerde hier heftig op, want het was de nieuwe auto! Voor mij was dit een punt van alsjeblieft hier heb je de sleutels, als je zo reageert heb ik geen zin meer. Als ik geen ervaring kan opbouwen in onze auto, dan laat maar. Daarna ruim 8,5 jaar niet meer gereden en stukje bij beetje ging het vertrouwen in mijzelf dat ik het kon verloren en werd tegelijkertijd de stap om het weer te doen steeds groter. Ook is het zo dat in mijn familie meerdere vrouwen hun rijbewijs hebben maar al jaren niet meer rijden. En als laatste klap op de vuurpijl vind ik het echt heel slecht voor het milieu. Dus allemaal punten om niet over de drempel heen te stappen. En gewoon te blijven doen wat ik altijd gedaan heb. Toch groeide afgelopen jaren steeds meer het besef dat ik door niet te rijden wel erg afhankelijk ben en ook voor mijn werk is het toch soms nodig om naar plaatsen te gaan waar de verbinding met het openbaar vervoer slecht is. En daarbij voelde ik de noodzaak om meer vertrouwen in mijzelf te hebben en dit ook door zelf weer achter het stuur te kruipen! Dus besloot ik bijlessen te nemen in de zomervakantie. In totaal na ongeveer 8 uur lessen rij ik weer. Nog steeds met wat gezonde spanning en er zijn nog drempels te nemen maar het voelt goed en ik weet nu dat ik het kan! Daarbij heeft Annet me enorm geholpen, ook door juist het positieve te benadrukken en me veel te laten oefenen met vertrouwd raken met de auto. Ook hebben we in onze eigen auto (weer een andere ‘nieuwe’ oude) gereden wat erg fijn was voor me. want de oude wagens gaan toch soms wat zwaarder etc. Dingen die ik al wist zijn door de rijles gewoon weer bevestigd en laten mij zien dat als ik iets wil je het gewoon moet doen. In het diepe springen is soms de beste manier! Dank Anette en vooral mijzelf voor het nemen van deze stap! Mooie dag en zomergroet, Marije.


Toen mijn beste vriendin in 1992 18 werd, kreeg ze van haar vader geld voor rijlessen als verjaardagscadeau. Ik was verbaasd dat ze zich er heel erg op verheugde en niet kon wachten tot ze achter het stuur zat. Mijn vader vond dat ik het zelf moest betalen dus zo’n cadeau kreeg ik niet. Stiekem vond ik dat helemaal niet erg. Aangezien ik net aan de universiteit was begonnen en mijn bijbaantje op zaterdag alleen genoeg geld opleverde om af en toe een mooi jurkje te kopen had ik genoeg reden om “het moment” uit te stellen totdat ik mijn studie had afgemaakt en een echte baan had.

Het laatste jaar van mijn studie kwam ik in Nederland. Blij was ik toen ik mijn eerste fiets kocht. Als ik ergens niet met openbaar vervoer kon, kon ik fietsen. Wie had een auto nodig?

De jaren gingen voorbij en inmiddels had ik al een paar “echte” banen gehad dus van geldtekort was geen sprake meer. Deze keer maakte ik me wijs dat ik geen tijd had om te lessen. En ik had een OV-kaart en mijn fiets.

Op een gegeven moment werd het voor mij duidelijk dat ik eigenlijk niet durfde te lessen. Ik ben altijd vrij onhandig geweest. En ik wist dat rijden me heel veel moeite zou kosten. Ik wilde niet geconfronteerd worden met het feit dat dit te moeilijk voor mij zou zijn. Ik woonde en werkte in Eindhoven en mijn vriend had een auto. Ik redde me prima, zo.

Maar in 2007 besloot ik dat het toch tijd was om te beginnen. Ik was inmiddels 33, had een goede baan en ik kon geen excuses meer verzinnen. Ik moest beginnen. Iedereen heeft een rijbewijs toch? Hoe moeilijk kan dat zijn? Je hoef toch geen IQ van 160 hebben om dat te leren. Vol goede moed ging ik me aanmelden bij een bekende grote rijschool in Eindhoven.

Al heel snel bleek dat ik helemaal geen talent had. Toen ik merkte dat ik geen talent had en elke les een drama van fouten werd, begon ik de hoop te verliezen. Iedereen kan het. Behalve ik. Twee jaar en drie verschillende rijinstructeurs later werd ik zwanger van mijn eerste kind. Na 80 lessen en twee gezakte examens werd het tijd om te bevallen. Ik moest stoppen. De volgende vier jaar had ik het te druk met werk, kreeg ik nog een tweede kind en had ik deze keer echt geen tijd om te lessen.

Een vriendin van mij kampte met hetzelfde probleem. Ze vond Elsenaar en dankzij Anette haalde ze haar rijbewijs binnen een jaar. Er was toch hoop voor mij, dacht ik. Als het met Anette niet zou lukken, zou het me nooit lukken.

Ik begon de lessen vol goede moed, vier jaar na mijn 80e les. Ze was geduldig, gaf me een goed gevoel en was ervan overtuigd dat ik kon leren rijden, net als iedereen. Nu moest ze mij nog zien te overtuigen.

Ik bleef geen talent hebben, maar het ging langzaam maar zeker beter. Tot de TTT. Ik maakte een paar foutjes en ik kreeg de feedback. Twee weken later ging ik op examen. Weer gezakt. Ik was bang om fouten te maken. Bij elke correctie of opmerking werd ik steeds zenuwachtiger. Ik hoorde het woord “faalangst” voor het eerst. Dit zou kunnen kloppen. Alles wat ik doe, moet goed zijn. Het hoeft niet perfect te zijn, maar minder dan goed is geen optie. Elke minuut een fout maken en daarmee geconfronteerd worden paste niet bij me.

Ook de gedachte dat ik ooit in een auto zou zitten met mijn kinderen en dan zou kunnen verongelukken was ondragelijk voor mij. Het moederinstinct in me zei dat ik mijn kinderen moest beschermen. Met mij in de auto zitten was een groot risico. Anette probeerde me te overtuigen dat de kans dat dat zou gebeuren minimaal was als ik goed zou leren rijden. Er heerste ook nog eens veel stress op mijn werk, en na mijn werkdag moest ik nog naar de les. Ik zag er zo tegenop. De faalangst werd steeds erger. Alles dat ik een paar maanden van tevoren had geleerd raakte ik weer kwijt en het ging weer slecht. Ik kon het gewoon niet. Punt.

En toen gebeurde het. Op een koude decemberdag zat ik in de auto met Anette. Weer zo’n drukke dag achter de rug en ik had moeite om me te concentreren, maakte fout na fout na fout. Ik wilde bijna huilen van de frustratie. Nu hier links, nu hier rechts. En toen zag ik dat we de snelweg op gingen. Dat had ik niet verwacht. De snelweg was nooit mijn favoriet geweest, vooral als je er zonder waarschuwing ineens op moet. Ik werd zo zenuwachtig dat ik geen beweging meer kon maken. Handen op het stuur. Ogen op de weg. Spiegelen ging moeilijk. Ik had het gevoel dat als ik mijn ogen van de weg zou halen om een seconde in de spiegels te kijken, mijn concentratie zou verliezen en een grote fout zou maken. Ademen ging moeilijk. Als ik diep zou ademen zou dat mijn concentratie storen. Ik hoorde de stem van Anette in de verte: “Sonia, midden spiegel, linker buitenspiegelen, nu!”. Ik kon niet reageren. De stem bleef praten, bevelen geven. Maar ik kon het niet. Ik kon niet kijken. Ik kon niet praten. Ik kon geen beslissingen meer nemen. Mijn zintuigen waren bevroren en ik kon alleen maar rechtdoor gaan. Ik dacht steeds “Anette, vindt alsjeblieft een plek waar ik kan stoppen, ik moet op adem komen”. Maar ik kon niet praten.

Ik zat midden in een paniek aanval. Op de snelweg. Ik was doodsbang.

Aan de buitenkant was er niets te merken. Anette vond het zo raar dat ik de basisregels niet volgde. Toen we bij mij thuis kwamen merkte ik dat ze zwaar teleurgesteld was. Misschien niet in mij. Maar vooral in haarzelf. Ik ging niet vooruit. En ik voelde me zo schuldig dat ik haar zo in de steek had gelaten.

Ik kwam thuis. Mijn man en kinderen waren er nog niet. Ik ging direct naar boven, in bad liggen. En huilde en huilde. Ik was nooit in mijn leven zo bang geweest. Wat nu?

Ik ging met kerstvakantie naar mijn familie in Spanje. De 2 weken dat ik las gaven me perspectief. Ik had rust nodig. Terug in Nederland heb ik mijn ervaring met Anette gedeeld. Toen kon ze verder. Ze had deze informatie nodig om me te kunnen helpen.

Veel (van haar vrije!) tijd heeft Anette aan mij besteed. Niet alleen om mij te leren rijden, maar vooral om me te laten zien dat ik wel kon leren rijden. Dat was het moeilijkste. Want hoe overtuig je iemand dat als je de kinderen ergens naartoe rijdt, dat niet automatisch een doodvonnis hoeft te betekenen? Tot mijn verbazing ging het beter. Babystapjes, maar steeds beter. Tot het moment dat ik Anette hoorde bellen met het CBR om een examendatum voor mij aan te vragen. Ineens was ik weer een paar stappen terug. Toen was het heel duidelijk dat ik aan faalangst leed. Het idee alleen al dat ik straks zonder begeleiding een auto zou besturen was me al te veel.

En op een dag gebeurde het. Zomaar. Ik had een goede les. En toen nog één. Meteen heb ik 4 lessen gepland op een week (stel je voor dat het geluk ineens weggaat!) Gelukkig, want het examen zou binnen 2 weken plaatsvinden.

Op 5 juni 2013 ben ik uiteindelijk geslaagd voor mijn rijexamen. Het ging niet foutloos, maar ik reed zonder angst. Zomaar.

Bedankt Anette, want je hebt het mogelijk gemaakt dat ik een “zomaar” gevoel kreeg. Dat was alles wat ik nodig had. Alleen wist ik dat nog niet.


Heel wat jaren leefde ik in de veronderstelling dat ik nooit aan rijlessen zou beginnen. Ik zag er ontzettend tegen op; dacht dat ik het nooit zou kunnen of durven rijden. Ook was ik bang en onzeker om beoordeeld te worden door een instructeur en examinator. Soms legde ik me neer om voor altijd afhankelijk te blijven van het openbaar vervoer, de fiets of van mensen om me heen die me ergens heen brachten. Toch had ik van binnen ook wel de gezonde behoefte om wél een rijbewijs te willen hebben, of het in ieder geval te proberen. Naast alle praktische voordelen zou het ook een grote overwinning voor mezelf zijn. Mijn moeder kwam op een dag – ik was toen 23 jaar- met een bericht over een rijschool in Geldrop: Autorijschool Elsenaar. Bij deze rijschool werkt een instructrice, Anette Elsenaar, die zich gespecialiseerd heeft in het begeleiden van mensen die om wat voor reden dan ook niet graag aan rijlessen beginnen. Na een aantal maanden besloot ik om Anette eens op te bellen omdat het beginnen aan rijlessen steeds meer begon te kriebelen, ook met de wetenschap dat er een rijschool bestaat die misschien perfect bij mij zou passen. Een paar dagen na het telefoontje zat Anette bij mij thuis om elkaar wat beter te leren kennen. Ze stelde me gelijk op mijn gemak. Het was de voorbode van een mentaal proces wat ik ging doormaken. Een week erna was mijn eerste rijles en vanaf die eerste les voelde ik me al vertrouwd bij Anette. Ze benadrukt wat goed gaat en daarnaast geeft ze veel aan dat fouten maken niet erg is. Fouten maken is juist goed. Naast een goede rijinstructrice vond ik Anette ook een erg fijne mental coach. Ik leerde om dingen los te laten. Om het niet erg te vinden om fouten te maken. Bovendien kon ik met Anette openlijk over van alles praten waardoor ik sterk het gevoel kreeg dat ze me écht goed leerde kennen. Mijn rijkunsten werden met de week beter. Niet alleen door de ervaring en door de technische/praktische begeleiding maar ook voor een belangrijk deel door de mentale begeleiding van Anette. Op een gegeven moment merkte ik dat als ik goed in mijn vel zat in de auto, dat ik behoorlijk goed kan rijden. Het zelfvertrouwen groeide en ik had steeds vaker momenten dat ik rustig en zelfverzekerd in de auto zat dan dat ik me onprettig en onzeker voelde. Na de tussentijdse toets werd een datum voor het rijexamen vastgesteld. Anette vertelde meermalig dat ze er vertrouwen in had dat ik zou slagen. In het begin had ik daar zelf nog niet zoveel vertrouwen in maar Anette was oprecht naar me en dus had ze misschien wel gelijk?! Op 31 juli j.l. had ik mijn rijexamen, een faalangstexamen. Op dat moment had ik zo’n 50 rijlessen gehad. Het examen ging erg goed – want ik zat ontspannen achter het stuur – en ik slaagde. Ik kon mijn geluk niet op! Wat een ontzettend grote overwinning had ik behaald. De rol van Anette hierin was heel groot en belangrijk. Zij heeft voor de voorwaarden gezorgd waardoor ik me prettig voel tijdens de rijlessen en ze heeft me in de aanloop naar het examen ervan doen overtuigen dat het goed komt. Is het niet de eerste keer, dan bij de tweede keer. Mijn dank voor Anette en Rijschool Elsenaar is ontzettend groot. Als je me een jaar geleden zou vertellen dat ik over een jaar mijn rijbewijs zou hebben, dan had ik diegene voor gek verklaard. Ik beveel sowieso iedereen rijschool Elsenaar aan, maar met name degenen die om wat voor reden dan ook niet durven te beginnen met rijlessen. Als ik het kan, kun jij het ook! Hartelijke groet, Bart Roos.


Terug in de auto:

Oké, ik had het fel begeerde roze papiertje, maar daar hield ook alles mee op. Sinds 2005 lag-ie bijna gloednieuw in een la. Eventjes was ik ermee op stap geweest, op vakantie naar Duitsland en Tsjechië. Ik scheurde met 140 km per uur over de drukke Autobahn maar in een rustig Tsjechisch boerendorp was het einde oefening. In een bocht naar rechts kwam mijn Volkswagen Polo tot stilstand tegen een vrachtwagen. Een aanrijding dus. Het zicht was goed geweest, maar ik had de tegenligger niet opgemerkt en bovendien de bocht te ruim genomen. Resultaat? De portierdeur was licht ontzet, en ik zwaar ontzet. Daar zat ik, als een zielig vogeltje op de camping. De rest van de reis heb ik het autorijden aan mijn partner overgelaten. Stom natuurlijk, maar dat is allemaal achteraf gepraat. In de jaren erop heb ik nog wel een paar keer lessen genomen. Het autorijden echt weer oppakken deed ik echter niet. Die ene keer dat ik wel in de wagen stapte, maakte ik direct blikschade tijdens het uitparkeren. Wat werd ik voor een type autorijder? Nou, eigenlijk géén autorijder.

Vrijheid, blijheid:

Zonde van het geld en de tijd, maar vooral jammer van de vrijheid die ik op die manier moest missen. Ik ben een absolute voorstander van het openbaar vervoer, maar sommige afgelegen plaatsen bereik je er nu eenmaal niet mee, en ’s nachts kom je ook niet ver. Als niet-autorijder ben je afhankelijk van anderen voor vervoer. Of je organiseert logeerpartijen. Niet kunnen autorijden is ronduit onhandig voor mijn werk. Ik ben freelance reisjournalist en dus veel op stap. Tot op heden heb ik het geluk gehad dat ik voor mijn klussen niet echt een auto nodig had (denk aan stedentrips en wandelreizen) of een collega of chauffeur had die graag de job deed. Maar, eerlijk is eerlijk, bepaalde opdrachten pak je met mijn handicap ook niet snel op. Je ontwijkt ze gewoon heel slim. Toch, als er iets belangrijk voor me is, dan is het mijn vrijheid. Zonder rijvaardigheden ben ik niet zo vrij als ik zou willen en dat besef gaf uiteindelijk de doorslag om zoveel jaren later het autorijden weer op te pakken. Het toeval wilde dat ik toen juist Anette Elsenaar tegen het lijf liep, tijdens een cursus, in ander verband. Het gesprek kwam al snel op mijn autorijverleden. De klik was goed, en met haar sociale en hartelijke persoonlijkheid gaf ze me snel het vertrouwen dat ik heus weer definitief aan de auto kon. In feite was het een kwestie van mindset, niet meer en niet minder. Echt superbang was ik niet, maar wel onzeker want ik wist dat ik echt alle routine en vaardigheden miste. Ik had ze simpelweg nooit opgebouwd.

Auto in de sneeuw:

Met de motivatie zat het dus snor, maar nu die auto nog in. In overleg met Anette verbleef ik een paar dagen lang in Geldrop (ik woon zelf in Leiden) waar ik vele urenblokken intensief met haar aan het toeren ben gegaan. Ik had echt het gevoel bij nul te moeten beginnen. Daar schaamde ik me ook zeker voor. Gelukkig gaf Anette me direct het gevoel dat dat helemaal niet hoefde. Tegelijkertijd was ze zeer duidelijk, kordaat, waar nodig ook streng, over wat er wel en niet in die auto moest gebeuren. Engelengeduld had ze vervolgens met me. Er kwam zo veel op me af, dat ik vaak niet hoorde wat ze zei. Dat kon er blijkbaar niet meer bij in het hoofd. Dus een aantal zaken moest wel meer dan één keer herhaald worden. Bewust met dingen bezig zijn, dat moest ik veel meer gaan doen. Dan zou de rust vanzelf komen. Uiteindelijk viel die eerste dag rijlessen me helemaal niet tegen. Maar toen kwam dag twee. Ik kreeg het flink voor de kiezen. In de vroege ochtend was er in Eindhoven en omgeving een flink pak sneeuw gevallen. Nu kon ik ook nog voelen hoe het was om te slippen (ja, ook mogelijk met winterbanden). Hoewel het mijn opgedane vertrouwen wel weer even een knikje gaf, was het toch goed om het mee te maken. Dat vond Anette en ik eigenlijk ook. Er gebeurde toch niets ernstigs? Dus reed ik door. Nog diezelfde avond liet Anette me naar Vianen rijden. Een uur op de snelweg, in het donker. Waar het kon stond Anette erop dat ik ‘gewoon’ 130 kilometer per uur reed. Ik moest weer voelen hoe dat is.

Alleen in de auto:

De bebouwde kom bleef ik als vanouds het moeilijkst vinden. De derde dag ging wel weer een stuk beter. Kon ik niet een stukje alleen rijden? Anette gaf met die vraag aan dat ze er alle vertrouwen in had dat het goed zou komen met mij. Toch antwoordde ik niet direct positief. Ik wilde er simpelweg niet over nadenken. Ik had buiten Anette gerekend, zo bleek. Ze stapte in een rustige woonwijk simpelweg uit en gaf aan dat ik om een plantsoen moest rijden. Schakelen ging dat eerste spannende moment even wat minder, maar ik deed dat plantsoen en reed later nog een groter rondje in de wijk. Daarbij moest ik Anette zelf weer zien terug te vinden. Al waren het afstanden van niets geweest, toch had ik alleen gereden en dat maakte alle verschil voor mijn gevoel. Dat had Anette voorspeld en ze had gelijk. Met een lijstje met aandachtspunten keerde ik huiswaarts. Eenmaal terug in Leiden regelde ik direct een deelauto (van Greenwheels). Zo zou ik altijd uit rijden kunnen gaan. Ruim een week later waagde ik het erop, een goede vriendin ging mee. Dat werd eerst wat oefenen op een grote parkeerplaats, want het nieuwe autootje was wel wennen. Zo’n benzineding waarbij wegrijden in zijn 1 me niet direct lukte. Toch ben ik snel de echte weg opgegaan. Het was niet leuk dat de motor nadien nog verschillende keren afsloeg, en ik werd er ook nerveus van, maar omdat dat nu even het grootste probleem was, leek de rest me een makkie. Natuurlijk helpt het dat ik hier thuis in een bekende omgeving rijd. Langzaamaan zal ik grotere stukken gaan rijden. Anette moedigt me op afstand nog steeds aan. Mariëtte van Beek.


Hoi Anette,Veertig jaar geleden heb ik een auto-ongeluk gehad. Ik ben met mijn auto over de kop gegaan. De auto was total loss maar gelukkig had ik zelf maar een enkele blauwe plek. Het ergste vond ik dat degene die naast mij zat wel gewond was en drie dagen in het ziekenhuis heeft gelegen. Gelukkig heeft hij er niets aan overgehouden. In het politierapport stond als oorzaak van het ongeluk: een van buiten komend onheil. Ik kreeg zelf geen schuld. Maar ik heb me wel heel rot gevoeld en dat is me lang blijven achtervolgen. Rijden durfde ik niet meer. Zelfs niet op onze eigen oprit.

Omdat ik in een klein dorp woon met beperkt openbaar vervoer was het altijd heel ongemakkelijk dat ik niet meer achter het stuur durfde. Ik ging zoveel mogelijk met de fiets en de bus. Mijn man bracht en haalde me ook vaak. Toen ik een baan kreeg op een plek waar ik met het openbaar vervoer bijna niet kon komen en die te ver was om te fietsen, moest ik wel weer zelf gaan rijden. Met mijn man heb ik de route enkele keren geoefend en daarna moest ik natuurlijk alleen. Het ging goed, maar op een dag stond ik achter een auto in de rij voor een stoplicht. Plotseling reed die auto in volle vaart achteruit, boven op mij. Ik kon geen kant op. De bestuurder verklaarde dat hij van rijstrook wilde veranderen en mij niet had gezien. Er was alleen blikschade maar ik kreeg opnieuw de zenuwen en het gevoel dat ik in het verkeer alleen maar ongeluk aantrok. Daarna ben ik toch met het openbaar vervoer gegaan en moest ik met twee bussen en nog een heel eind met lopen. Maar mijn schrik was zo groot dat ik dat voor lief nam.

Ik heb tweemaal met een serie rijlessen geprobeerd mijn angst de baas te worden. Ik had beide keren duidelijk uitgelegd wat mijn probleem was. De eerste instructeur ging meteen met mij naar het knooppunt Leenderhei en de snelweg op. Mijn angst werd er alleen maar groter door. Na vijf lessen was ik niets opgeschoten. Enkele jaren later probeerde ik het bij een andere rijschool. De instructrice had meer begrip voor mijn situatie en het rijden ging dan ook veel beter. Zij zei dat ze rustig met een blinddoek op in mijn eigen auto op de achterbank ging zitten. Maar zelf kon ik nog steeds niet de moed opbrengen om alleen te rijden.

Ook heb ik een sessie psychotherapie gedaan. Ik moest elke dag voor de spiegel staan, op bepaalde punten van mijn lichaam drukken en dan zeggen: ‘ik kan het.’ Dat heeft me in het geheel niet geholpen.

Door mijn dochter kwam ik in aanraking met Anette Elsenaar. Het heeft lang geduurd voor ik de moed kon opbrengen haar te bellen. Ik had me er al bij neergelegd dat ik nooit meer zou rijden, maar het idee dat ik mijn man in een noodgeval niet naar een ziekenhuis zou kunnen brengen gaf me een intens rot gevoel. Daarom heb ik uiteindelijk de telefoon gepakt en een afspraak met Anette gemaakt.

Anette begon met een verkennend gesprek. Het is voor mij heel moeilijk aan iemand uit te leggen wat precies mijn angst is. Voordat ik achter het stuur zit, trilt mijn hele lichaam van binnen. Als ik achter het stuur zit, is het alsof ik in een kooi gevangen ben. Alsof ik in een andere wereld kom, overal aanrijdingen krijg, geen kant opkan, nergens meer een uitweg zie. De angst dat ik het leven van anderen te gronde richt. Het is bijna niet uit te leggen. Je voelt je een aanstelster, bent bang dat anderen het gewoon gemakzucht vinden. Maar geloof me, je gaat niet zonder reden een paar uur reizen met bus en trein als je er met de een auto een half uur over doet. Een instructrice zei ooit tegen me: rijden is voortdurend beslissingen nemen. Misschien is het mijn angst wel dat ik voortdurend verkeerde beslissingen ga nemen.

Anette vroeg me waarom ik weer wilde rijden en waar ik graag naar toe zou willen. De eerste les kozen we voor een dorp bij ons in de buurt waar ik vaak boodschappen ga doen. Anette ging niet alle fouten noemen, zoals de meest instructeurs wel doen. Ze benoemde juist de dingen die ik goed deed, de oplossingen die ik zelf vond. Ze gaf complimenten. In het begin vond ik het moeilijk van haar te geloven dat het goed ging. We gingen steeds een stukje verder. Ik begon er zelfs weer wat plezier in te krijgen, zolang zij maar naast me zat en in kon grijpen. Dat heeft ze overigens maar één keer hoeven doen. Maar zo’n fout geeft mij wel weer een enorme dreun. Later leerde ik beseffen dat ik na zo’n veertig jaar best wel een fout mocht maken, daarvoor nam ik immers lessen.

Ik heb zes lessen gehad. We reden door Gemert, Geldrop, Helmond , Best en Eindhoven. Anette gaf me elke keer opdrachten om tussen twee lessen te doen. Ik moest kleine stukjes alleen in onze eigen auto rijden. De eerste keer dat ik dat deed, was maar een afstandje van ongeveer 200 meter. Het ging helemaal goed maar bij het uitstappen begon ik ineens helemaal te trillen. Het zweet brak me aan alle kanten uit, het was alsof alle spanning van het autorijden er ineens uitkwam.

Volgens Anette ging ze met een gerust hart naast me zitten. Nu moest ik daar zelf ook van overtuigd zien te raken! Ik ging steeds vaker met mijn man naast me een stuk rijden. Steeds verder. Het alleen rijden bleef moeilijk maar ik ging toch stukken in ons dorp proberen. De winter speelde me wel parten, er lag lange tijd sneeuw en het was regelmatig glad. Ook waren er veel donkere en regenachtige dagen. Geen fijn weer voor iemand zoals ik. De laatste les moest ik met onze auto achter Anette rijden. Mijn man zat bij haar in de auto. Ze hielden mij steeds in de gaten. Dat gaf een gevoel van veiligheid. Terwijl ik het toch helemaal alleen moest doen! Eerst reed ik een stuk van zo’n 300 meter. Anette kwam me een compliment geven en aanmoedigen. Zo gingen we steeds verder. Uiteindelijk ben ik naar Eindhoven gereden, langs het winkelcentrum Woensel, over de Bosdijk naar Best. Natuurlijk kon ik niet zomaar achter hen aan rijden. Ik moest juist op hen letten maar ook nog op alle andere dingen. Het ging allemaal goed, ik kon bijna niet geloven dat ik op al die plaatsen alleen had gereden.

Nu moet ik zelf doorzetten. Ik ga onze eigen auto helemaal leren kennen. Ik hoef niet naar Amsterdam te rijden; als ik hier in de buurt durf te rijden, is het voor mij voldoende. Misschien ga ik dan vanzelf steeds verder. Ik heb met Anette afgesproken dat ik haar kan bellen voor een extra les als ik in mijn eentje de snelweg op wil. Ik hoop en ben er eigenlijk wel zeker van dat het me nu echt gaat lukken. Dank je wel, Anette. Voor je geduld, je positieve kijk en de fijne lessen.


Hoi anette, ik kan het niet geloven…Nee geen verhaal over zoveel rijlessen en nu geslaagd…… Nee vandaag na 43 levensjaren en ongeveer evenzoveel jaren verkrampt in de auto met andere “meegereden” vandaag zelf met jou rondgereden d.w.z. rond gestuurd. Je kwam me thuis ophalen en na eerst wat ontspannen gebabbeld te hebben dacht ik bij z’n ontzettend rustig en sympathiek iemand stap ik ontspannen in (niet te geloven). Nou alles wat ik gelezen heb over jou klopt…. Super tips om een andere manier van denken aan te nemen. Het zelf gaan lessen was tot voor kort helemaal geen optie, als ik er alleen maar aan dacht brak het zweet me al uit. En nu vandaag dus mijn eerste rijles 5-3-2013….. SUPER ervaring. Dankzij jou Anette !!!!

Ik durf weer de weg op! Al 38 jaar geleden heb ik mijn rijbewijs gehaald, maar al tientallen jaren nauwelijks meer gereden. Binnenkort ga ik met pensioen en krijg dus meer vrije tijd om bezoekjes af te leggen aan vrienden, kinderen en kleinkinderen. Om niet meer afhankelijk te zijn van anderen en zelf weer mobiel te worden heb ik alle moed bij elkaar geraapt om rijlessen te gaan nemen om weer veilig de weg op te kunnen. Het verkeer is natuurlijk veel drukker dan vroeger en vooral de snelweg vond ik heel eng. Diverse mensen in mijn omgeving in Geldrop raadden mij aan om bij Anette te gaan lessen, juist omdat zij o.a. heel goed is in het begeleiden van onzekere mensen zoals ik. Als voorbereiding heb ik eerst een theorieboek bestudeerd en daarna de website van Anette http://www.mijnrijschoolonline.nl helemaal doorgespit waar ontzettend veel informatie op staat, zodat dit veel rijlessen scheelt. Anette heeft me flink laten oefenen, vooral veel snelweg met invoegen, inhalen vrachtwagens etc. Ook de maximum snelheid te rijden en niet te langzaam was moeilijk. Gelukkig heeft Anette mij het vertrouwen teruggegeven, zodat ik weer verantwoord de weg op kan. In 1 maand tijd ben ik letterlijk weer op de rit! Anette, heel hartelijk bedankt hiervoor! Groetjes, Petra.


Ik rijd al 32 jaar motor en 30 jaar auto. Ben nooit kapot geweest van hoogtes (bergen, bruggen) en tunnels, maar daar kwam ik met veel moeite wel overheen, doorheen of omheen. In 2010 veroorzaakte ik een ongeluk op de snelweg naar Tilburg. De schade was te overzien, maar de impact was pittig. Vanaf die tijd probeerde ik snelwegen zoveel mogelijk te mijden en vond ik ineens ook dat ik te allen tijde uitwijkmogelijkheid moest hebben. Een kolonne vrachtwagens passeerde ik niet meer, want dan kon ik – naar mijn mening – geen kant meer op. Geopende spitsstroken? Nee, dank u. Werk aan de weg? Eerste afslag nemen en verder binnendoor, hoe lastig dat ook mocht zijn. Een bezoek aan familie in Almelo? Kletsnatte oksels, al dagen van tevoren. Dan kom je dus niet heel ver en de vakantie dit jaar ging naar Italië – over Zwitserland nota bene. Het moge duidelijk zijn dat ik dat niet geregeld had…… Dus besloot ik de koe bij de horens te nemen en eens te kijken of extra rijlessen voor mij zinvol zouden zijn. Via een collega kwam ik uit bij Rijschool Elsenaar. Anette heeft mij tijdens een paar lessen een hoop duidelijk gemaakt. Het belangrijkste was dat het niet aan mijn rijden lag: dat was in orde. Dat vond ik wel heel prettig. Van daaruit heeft ze me een aantal tips gegeven hoe om te gaan met die spanningen (met als doel die spanningen helemaal te laten verdwijnen). Daar heb ik veel aan gehad. Wat ik persoonlijk heel erg waardeer, is het feit dat Anette snel en doelgericht reageert op emails met hulpvragen. En het allerprettigste vond ik het telefoongesprek dat ik met haar voerde toen ik – een dag voordat we zouden vertrekken – de moed weg voelde zakken. Ze heeft me toen weer helemaal opgepept , simpelweg door te verwijzen naar de zaken die we tijdens de lessen hadden besproken en het vertrouwen in mijn rijvaardigheid (nogmaals) uit te spreken. En ja, we zijn veilig in Italië aangekomen en ook weer veilig teruggekomen. Ja, ik heb een aantal tunnels zelf gereden en hele stukken snelweg. Ja, ik voelde me best op mijn gemak. En omdat Anette niet kan toveren: nee, de Gotthardtunnel (17km lang) heb ik mijn vrouw laten rijden. En dat ding in de buurt van Luzern van bijna 10 km ook. Dus ik ben er nog niet en ik had dat ook niet verwacht. Maar ik ben op de goede (snel-)weg. Bij deze wil ik Anette dus heel hartelijk danken voor haar goede werk. Aan mij om te zorgen dat het hier en daar nog wat verbeterd en daarna goed blijft. Marc (Eindhoven).


11 oktober 2011 was het zover, mijn allereerste rijles en mijn allereerste keer achter het stuur van een auto. Ik had het al bijna een jaar uitgesteld, maar nu had ik mezelf eindelijk overgehaald om toch te beginnen. Stiekem vond ik het dan ook erg spannend en zelfs een beetje eng, maar al meteen bij de eerste ontmoeting kreeg Anette het voor elkaar om mij rustig te krijgen. Iets wat eigenlijk niemand zo snel voor elkaar kon krijgen. Hoe ze het doet weet ik niet, maar ik weet dat het werkte!

Ik ben namelijk altijd erg onzeker over mijn eigen kunnen, ik twijfel bij alles wat ik doe en ik heb al van kleins af aan faalangst. Ook ging het verder niet goed met me en liep ik zelfs bij een psycholoog. Nou geloof mij maar, Anette heeft meer bereikt tijdens mijn rijlessen als mijn psycholoog in al de gesprekken die ik met haar heb gehad. De eerste vijf lessen was ik er zelfs van overtuigd dat ik het kon en dat het helemaal niet zo moeilijk was als dat ik had gedacht. Helaas ging het na de eerste vijf lessen ineens een stuk slechter. Ik vergat van alles en voor mijn gevoel kon ik er helemaal niets meer van. Ik had zelfs het idee dat ik nog wel een lesje of vijftig nodig zou hebben, als het er niet meer zouden zijn. Nu denk ik dat dit zonder Anette waarschijnlijk ook wel het geval was geweest. Ze bleef namelijk alle lessen zo positief. Ook wanneer ik er helemaal niets van bakte en ieder ander met zijn handen in het haar zou hebben gezeten, bleef ze volhouden dat ik het wel kon en dat ik in mezelf moest geloven. ‘Fouten maken mag, graag zelfs’ zei ze dan altijd ‘want van fouten maken kun je alleen maar leren.’ Toen ze merkte dat dit bij mij niet helemaal doordrong is ze begonnen met mij aan te leren bij iedere fout te zeggen ‘maakt niet uit geeft niet’. Nu zullen jullie wel denken van: ‘ja, hoe is het, dat gaat toch nooit werken’. Dit was namelijk precies wat ik ook dacht. Maar iedere keer als ik iets niet zo goed deed werd er langs me gezegd: ‘Maakt niet uit, geeft niet.’ Net zolang totdat ik dit zelf ook begon te zeggen. En of je het nu gelooft of niet, het werkt echt. Ik begon het zelfs buiten mijn rijlessen te gebruiken. Op school, thuis, op mijn werk en ga zo maar door. Vanaf mijn zestiende les ging het door dit simpele zinnetje ineens een stuk beter. Ik leerde sneller en het leek wel als of ik veel meer aankon. Dit was niet alleen te merken tijdens mijn rijlessen, maar ook in mijn dagelijks leven. Anette heeft me zoveel geleerd. Als ik met iets zat of dit nu over mijn rijlessen ging of over iets anders dan legde ik dit aan haar voor en dan probeerde ze mij zo goed mogelijk te helpen. Ze heeft me zelfs een keer ’s avonds rond 11 uur gebeld, omdat het niet goed met me ging. Anette heeft gezorgd dat elke rijles een feestje voor mij was en dat ik weer plezier kreeg in het rijden. Ondanks dat het even niet zo goed ging. Ik weet zeker dat ik dat feestje echt zal gaan missen. En nu 20 april 2012, heb ik gister mijn rijbewijs meteen de eerste keer gehaald. Hoe vraag ik me nog steeds af, want het ging helemaal niet goed en ik had zelfs een ingreep, maar dat maakt niet uit zoals er natuurlijk gezegd werd door haar, terwijl ze langs me liep met haar arm om me heen geslagen. Ik heb het gehaald! Ik ben er enorm trots op als ik zie hoeveel ik in 27 lessen heb bereikt en vooral op het feit dat ik nu veel meer in mezelf geloof en dat ik zeker weet dat ik kan rijden. Ondanks mijn belabberde examen. Want zoals jullie nu weten ‘Maakt niet uit, geeft niet!’ Liefs, Natasja v/d Boomen

Wat doe je als je als alleen maar ‘beren op de weg ziet’ en denkt ‘als dit fout gaat’ en ‘als dat niet lukt’? Dan zoek je excuses om bijvoorbeeld het halen van je rijbewijs uit te stellen. Het idee dat je achter het stuur van een auto het verkeer in moet is dan namelijk behoorlijk angstig. Zo ook bij mij. Ik zag voordat ik één meter gereden had al 50 dingen misgaan en ondanks het feit dat ik tot twee keer aan toe een langere poging gewaagd had autorijles te volgen, was ik niet eens in de buurt van een rijexamen gekomen. En dat als je al dik in de 40 bent… In feite heet dat faalangst, maar dat is een woord dat je liever niet wil gebruiken. Falen is toch iets voor de zwakken? En angst, dan denk je algauw aan een angsthaas. Nee, dan zoek je liever legitieme excuses om niet aan je rijbewijs te beginnen. En toch… verdorie blijft dat kriebelen: een rijbewijs is toch wel heel handig en geeft ook zoveel plezier. En dan iedere keer maar uitleggen waarom je geen rijbewijs hebt… de meeste mensen begrijpen dat niet.

Totdat ik op internet eens ging kijken hoe anderen met hetzelfde probleem toch een rijbewijs hebben gehaald. En zo kwam ik al heel snel uit bij rijschool Elsenaar. De verhalen over de ervaringen van anderen en met name de manier waarop Anette de zaken aanpakt, sprak mij wel aan. Eindelijk een rijschool waar ik me niet in honderd bochten hoef te wringen om maar uit te leggen hoe ik me voel. Na een eerste gesprek bij ons thuis, mocht ik gelijk een rondje rijden. Nou ja rijden: ik stuurde wat en Anette deed de rest. En dat was het begin van een rijopleiding die gekenmerkt werd door eindeloos geduld van Anette, soms begrip en op het juiste moment een duwtje in de rug. Maar wel altijd in mijn tempo en altijd met tijd om zaken te verklaren en uit te leggen en mij vertrouwen geven. Soms zetten we de auto langs de kant van de weg om even tot rust te komen en wist Anette mij volledig op mijn gemak te stellen. Af en toe kreeg ik het idee dat ik een vuilniswagen reed: ‘Gooi alles wat fout is gegaan, maar achterin de auto. Vergeet het en ga lekker verder’ zei ze dan. En.. verdraaid: het werkte! Langzaam maar zeker leerde ik autorijden. Niet op de perfectionistische manier die ik mezelf had opgelegd maar met acceptatie dat ik ook maar een mens ben want fouten maken doet iedereen. Hoewel ik nog steeds momenten had dat ik dacht ‘ga ik het ooit halen’ werden die momenten minder en minder en maakten zelfs plaats voor een gevoel van ‘verrek… autorijden… eigenlijk best wel leuk’. Ik begon me voor te stellen hoe het zou zijn als ik een rijbewijs zou hebben en zelf auto zou rijden. Met een perfect digitaal systeem om theorie te leren slaagde ik in één keer voor mijn theorie examen. Toen op weg naar de tussentijdse toets. Met een toch wel gespannen gevoel op pad. Maar ook nu blijkt dat we allemaal mensen zijn en niets perfect hoeft. Met wat verbeterpunten en een vrijstelling op zak was ik reuze trots op mezelf en Anette toen al heel erg dankbaar. Dat we al zover gekomen waren…

Toen kwam langzaam het rijexamen in zicht, een speciaal faalangst rijexamen. Omdat ik de tussentijdse toets al gehad had, wist ik een beetje wat ik kon verwachten maar toch… Het faalangst examen was voor mij de beste manier. Slagen of niet: door het lange gesprek dat we vooraf hadden, had ik al zo’n goed gevoel dat me dat al veel waard was. Natuurlijk ging Anette mee, we waren samen al zo ver gekomen, dit hopelijk laatste ritje maken we ook samen. Nee, het examen ging niet perfect… maar… dat hoefde ook helemaal niet! Want weet je nog: niemand is perfect. Maar het examen ging wel goed genoeg om te slagen! En het ging ook met een goed gevoel. Kan het nog steeds nauwelijks geloven, na al die jaren eindelijk een rijbewijs!!! Ik wil Anette dan ook bedanken voor het engelengeduld dat ze met mij heeft gehad en dat ze me er doorheen heeft geholpen op een heel goede, positieve manier. Faalangst? Ja het bestaat en is heel erg vervelend. Maar als je bij Anette autorijles neemt is faalangst geen belemmering om je rijbewijs te halen. Sterker nog… zij slaagt erin de faalangst weg te nemen zodat je beter in jezelf gaat geloven en dat je helemaal niet meer nadenkt over ‘beren op de weg’… Niet op de echte weg en de weg van het dagelijks leven. Natuurlijk, ik ben er nog niet, maak me soms nog steeds te druk om dingen waar ik dat niet om moet doen… maar hee… ik ben een mens en mag fouten maken.. Dat maakt mij geen fout mens, hooguit een mens! Bedankt Anette dat je me letterlijk en figuurlijk zo goed op weg hebt geholpen. Tony.

Dit is een verhaal over hoop. Dit verhaal is voor alle mensen die de hoop hebben opgegeven dat ze ooit nog hun rijbewijs zouden kunnen halen. Tegen die mensen zou ik willen zeggen: geef het nog één kans. Geef Anette die kans. Misschien komt mijn voorgeschiedenis je bekend voor: vijf jaar geleden had ik les bij een andere rijschool. Ik leerde de handelingen, maar ik had moeite met verkeersinzicht. Ik was zo bezig met wat ik verkeerd had gedaan, verkeerd kon doen en vooral niet meer fout mocht doen, dat ik niet open stond voor nieuwe informatie uit het verkeer, waardoor ik fout op fout stapelde en steeds onzekerder werd. Ik heb volgens mij wel honderd lessen gehad. Ik heb vier keer praktijkexamen gedaan en ben vier keer gezakt. De laatste keer was één week voordat ik naar het buitenland vertrok, waar ik een paar jaar ben gebleven en de gedachte aan een rijbewijs van me heb afgezet. Toen ik weer terug was in Nederland, bracht een gesprek met een collega me op het idee om te zoeken naar een rijschool gespecialiseerd in faalangst en examenvrees. Ik wist niet of ik zoiets had, maar ik wist wel dat ik een instructeur nodig had met veel geduld. Ik vond rijschool Elsenaar. De eerste paar lessen had ik de bekende steen in mijn maag die ik me van vijf jaar geleden herinnerde. Maar na een les of tien merkte ik dat de steen weg was. Tien lessen later begon ik zelfs lol in het rijden te krijgen en nog eens tien lessen later kon ik me voorstellen alleen in een auto te rijden. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Gisteren heb ik voor het eerst in vijf jaar examen gedaan. Het was geen perfecte rit, maar ik heb het gehaald. Dit is geen succesverhaal over je rijbewijs in twintig lessen. Er zijn mensen die dat kunnen, maar ik niet, en ik weet dat ik niet de enige ben. Maar dit is mijn eigen kleine succesverhaal. Het is geen sprookje. Anette is geen fee die een rijbewijs in je handen tovert, maar ze komt in de buurt. Je doet het zelf, maar Anette zorgt er met haar rust en positieve instelling voor dat je het beste uit jezelf haalt zodat je zelfstandig en veilig de weg op kunt. Het enige waar ik spijt van heb is dat ik niet vijf jaar geleden al bij Anette ben begonnen. Groetjes, Fleur.


Hallo anette, ik heb al 3 jaar een snelweg-fobie, dus ik een afspraak gemaakt, eindelijk moed verzameld. Anette kwam eerst bij mij thuis voor een gesprek en had een NLP-boek bij. Omdat ik ook hoogtevrees heb zijn we na een gesprek bij mij thuis naar de hoogste flat hier in Geldrop gegaan en ik liep zo heen en weer op 9 hoog. Nooit gedacht dat ik dat nog zou doen. Mijn dochter van 12 heeft last van de lift dus heeft Anette haar ook meteen geholpen. Ze was bang dat de lift vast kwam te zitten. Ook dat ging erg goed. Ik ben nu 2 keer in de lesauto geweest, de eerste keer klein stukje snelweg, de tweede keer grotere stukken en vandaag ben ik alleen met mijn eigen auto een stukje op de snelweg geweest. Wat een overwinning na 3 jaar, geweldig! Ik heb al jaren mijn rijbewijs, overal heen gereden en ineens, na een paar nare ervaringen, 3 jaar alleen dorpje in of uit. Ik ben er bijna, ik ben op de goede weg. Anette gaf mij weer vertrouwen, geweldig gewoon. Bedankt voor alles. Simone uit geldrop (47 jaar).


Beste Anette. Bedankt voor jouw kracht, motivatie en steun want die hebben ervoor gezorgd dat ik in 1 keer mijn rijbewijs heb gehaald. Jarenlang stelde ik het uit om te gaan rijlessen. Onbekende angsten, onzekerheid en een auto ongeluk zorgde ervoor dat ik de stap pas durfde te zetten op mijn 35ste levensjaar. Jij zorgde er al snel voor dat ik met een goed gevoel achter het stuur zat en natuurlijk heb ik de nodige dips gehad maar daar gaf jij weer een positieve wending aan. Alles perfect willen doen daar draaide het niet om tijdens jouw lessen maar plezier hebben in het autorijden. Bedankt hiervoor want dankzij jou rij ik nu met heel veel plezier rond en wanneer ik een moeilijk momentje ervaar dan denk ik aan de NLP-training, onze gesprekken en dan is het gelijk weer over. Warme groet van Chantal Balke.


Hallo Allemaal, Nadat ik op mijn 20e mijn rijbewijs gehaald heb en in het begin best wat rondgereden heb in mijn vaders en mijn vriend’s auto (ik had zelf geen auto) ben ik rond mijn 23e ziek geworden. Ik werkte bij een bank en kreeg last van dwangneuroses. D.w.z. dat ik werk wat ik gedaan had wilde controleren of ik het wel goed gedaan had. Ook thuis waren er steeds meer dingen die ik moest controleren. Deed ik dit niet dan moest ik er de hele tijd aan denken en kreeg ik een misselijk gevoel. Controleerde ik het wel dan was het weer even goed tot het volgende ‘geval’ zich voordeed. Dit werd steeds erger tot ik niet meer kon gaan werken. Ook in de auto ging het minder. Eigenlijk niet tijdens het autorijden maar meer erna. Als ik gereden had ging ik thuis nadenken over de weg waar ik geweest was en of er niet iets gebeurd was wat ik niet gemerkt had. Dus reed ik geen auto meer! Na een behandeling van ongeveer 2 jaar waaronder gedragstherapie en medicijnen kon ik weer normaal functioneren. Na verloop van tijd heb ik 2 kinderen gekregen. Ik had nog geen auto gereden omdat ik erg bang was hetzelfde gevoel weer terug te krijgen. Toen mijn oudste dochter 8 jaar was ben ik het weer gaan proberen. Maar na een aantal keren voelde het niet goed en ben ik weer gestopt. Toen mijn jongste dochter in groep 7 zat ben ik weer gaan werken. Dat ging wel goed en ook nu werk ik nog 20 uur per week in een administratieve functie. Ondertussen hebben mijn beide dochters hun rijbewijs gehaald en had ik zoiets van dat moet ik toch ook weer kunnen. Ondertussen ben ik 50 jaar geworden en dacht op mijn 60e komt er helemaal niets meer van! Dus ben ik op internet gaan zoeken en kwam ik bij Rijschool Elsenaar terecht. Anette geeft ook les aan mensen met rijangst. Ik heb haar gebeld en vond haar erg aardig. Ze heeft een afspraak gemaakt voor een intake-gesprek en mischien zouden we daarna een stukje gaan rijden. Nee hè! Maar ze is gekomen en we zijn gaan rijden binnen mijn eigen dorp met 3 stops om te praten wat ik ervan vond en hoe ik me voelde. Het ging goed! Met Anette werd afgesproken dat ik haar na iedere rijles zou mailen hoe ik het had ervaren. Ook kreeg ik opdrachten om in onze eigen auto te rijden. Eerst met mijn man daarna ook alleen. We hebben een nieuwe afspraak gemaakt voor de volgende rijles en zijn toen het dorp uitgegaan. Ook dat vond Anette wel goed gaan. Toen kwam de snelweg aan de beurt waar ik weinig ervaring mee had en erg spannend vond. Anette stelde me erg gerust en gaf me het gevoel dat ik het kon! Na 5 lessen zei ze dat ik het best zonder haar kon en nog wel moeilijke dingen tegen zou komen maar die ter plekke op moest lossen. Ondertussen rij ik weer regelmatig en vind het steeds leuker! Anette, heel erg bedankt, ik was erg blij met jou!


Hoi Anette. Eerst wil ik je bedanken voor alles. Al het geduld en vooral de rust die je voor mij had. Ik heb na een jaar een maand m’n rijbewijs gehaald en dat had ik in ieder geval nooit gedacht… Het was al heel wat dat ik het durfde te gaan rijden. Ik was echt angstig. Veroorzaakt door een aanrijding. Ik heb het altijd uitgesteld. Maar als je angstig bent, eigenlijk gewoon risico’s nemen. En gewoon proberen. Want je mag fouten maken, daar leer je tenslotte van. En je angst overwinnen dat geeft wel zo’n geweldig gevoel. Dan is de wereld te klein echt waar. Ik denk dat ik innerlijk heel erg gegroeid ben en je komt jezelf tegen en dat valt niet altijd mee. Maar probeer vol te houden en weet dat je tot diepste punt moet gaan om er weer boven te staan. Het heeft mij veel tranen, hartkloppingen en trillingen gekost. Maar dat heb ik nu in de hand. De angst heb ik overwonnen!!! En volhouden is ook erg belangrijk, niet snel opgeven want als ik kan slagen kan jij dat ook. Hartelijk groeten en succes iedereen!!! Iemand die een angsthaas was maar nu niet meer.


Hoi Anette, ik heb net mijn rijbewijs gehaald. De examenrit van vanochtend heb ik al een paar keer in mijn hoofd afgespeeld en het moment van slagen ook. Ik lig op de bank en ben super blij maar ook doodmoe. Ik had de avond ervoor al gefantaseerd hoe ik op het moment van slagen zou reageren; net als in een film. Er zou gejuicht worden, iedereen zou klappen, ik zou moeten huilen, iedereen omhelzen en roepen dat ik zo blij was. Maar toen ik op het groene stoeltje van examentafel 1 zat en mij verteld werd dat ik was geslaagd durfde ik het niet zo goed te geloven. Ik wilde nooit meer in een auto rijden nadat ik voor de 4e keer was gezakt en 19 jaar was. Hoe vaker ik opging hoe onzekerder ik werd en hoe meer fouten ik ging maken tijdens examens. Ook had ik een hekel aan rijles gekregen. Instructeurs hadden geen geduld met mijn onzekerheid in de auto. In mijn beleving waren ze alle drie snel boos, geïrriteerd en vervelend. Toch werd mij verteld dat ik goed kon rijden maar het op examens niet liet zien. Ik geloofde er niet meer in. Dan maar geen rijbewijs, ik kon heel goed fietsen.

Faalangst: “Ze voelen zich snel bekeken, beoordeeld, zijn bang om af te gaan, om niet te voldoen en verwachten vaak negatieve reacties. Een groot deel is dus gebaseerd op het idee van de negatieve reacties van anderen.” Maar vorig jaar, op mijn 25e, begon het toch te kriebelen. Ik wilde eigenlijk wel weer proberen te gaan rijden maar het tegelijkertijd ook uitstellen omdat ik bang was het nooit te leren.

“Faalangst is geen karaktertrek of persoonlijkheidskenmerk maar een resultaat van een aantal aangeleerde (denk-)stappen.”

Ik vond Anette via mijn moeder. Ze had gelezen over een rijschool die gespecialiseerd was in faalangst en ook leerlingen aannam die al een paar keer gezakt waren (de meeste rijscholen beginnen hier niet aan; bang dat het slagingspercentage naar beneden gaat). Dit was mijn kans! De eerste les voelde ik me weer net als vroeger, doodsbang om het fout te doen. Ik wilde perse niet mislukken. Ik wilde laten zien hoe goed ik het al kon. De eerste paar keer dat ik fouten maakte op de weg kon ik me niet meer concerteren, verloor het overzicht en moest elke keer huilen. Ik heb van Anette geleerd te vertrouwen op mijn gevoel tijdens het rijden en met plezier te rijden. Anette heeft een bijzondere manier van benaderen. Ze laat je inzien dat je van fouten leert en blijft positief wanneer jij het liefst uit het autoraampje wil ontsnappen. Ze neemt de tijd om je gerust te stellen. Als praten niet genoeg is doet ze oefeningen met je om je rust terug te vinden (NLP). Dit is waar ik altijd naar zocht in een rijschool. Anette heeft het voor elkaar gekregen dat ik weer ging geloven in het halen van een rijbewijs! En nu heb ik ‘m! Dit pakken ze me nooit meer af! Bedankt voor alles. Eveline van Grootel.


Hoi Anette, ik heb zojuist mijn rijbewijs bij de gemeente aangevraagd! En dat met dank aan jou. Na ruim 30 lessen bij een andere rijschool te hebben gehad, kwam ik met flinke rijangst bij jou. Ik raakte om de haverklap in paniek, en kreeg de techniek maar niet onder de knie. Wat een opluchting was het om iemand naast me in de auto te hebben die me kon helpen rustig in de auto te blijven en niet bang te worden na elk foutje. Iemand die me hielp met de foutjes rustig en veilig op te lossen zodat ik me over mijn angst heen kon zetten. De training NLP die je toen hebt gevolgd, heeft daarbij nog eens extra geholpen. En nu vind ik autorijden weer leuk! Komend weekend gaan mijn man en ik lekker een stuk rijden, en ik kijk er nu al naar uit. Ik wil je dan ook heel erg bedanken voor alles en ik wens je heel veel goeds voor de toekomst. Groetjes, Marrit.


Hoi! Vandaag is het dan eindelijk gelukt, ik heb mijn rijbewijs gehaald! Nadat ik was gezakt bij een andere rijschool heb ik besloten om naar jullie te gaan. Ik ben heel blij dat ik deze keus heb genomen. De begeleiding van Anette was super. Heel geduldig en positief. Met een knikje of een ‘hm’ wist ik dat ik het goed deed. Dit was heel fijn en goed voor mijn zelfvertrouwen. Ik had zelf de neiging om veel dingen ‘perfect’ te willen. Hierdoor legde ik de druk voor mezelf veel te hoog. Anette heeft me laten inzien dat ik het niet te moeilijk moet denken en het gewoon moet zien als een lekker autoritje. Na een tijdje is dit ook bij mij binnen gekomen en ben ik zo anders gaan rijden. Lekker ontspannen en toch vooruit kijken. Een goede instructrice is zeker belangrijk, maar uiteindelijk zijn het je eigen gedachten en gevoelens die je moet veranderen. Dit is zeker bij mij gelukt en daarom kan ik met trots zeggen: IK BEN GESLAAGD! Anne.


Hoi, hoi, 28 jaar geleden verkochten we onze auto en gingen “”autoloos”” leven. Nu hebben we er na rijp beraad toch weer één gekocht, en begin dan maar weer eens te rijden. Het verkeer is nu natuurlijk vele malen drukker geworden. Ik besloot wat rijlessen te nemen die me over mijn onwennigheid en inmiddels opgebouwde angst heen moesten helpen. En dat is gelukt!! Veel geoefend op smalle weggetjes, rotondes en natuurlijk de grote weg met verkeersknooppunten, en dankzij de goede begeleiding van Anette, die altijd de rust zelve blijft, ben ik wat over mijn grootste angst heen gekomen en durf ik nu weer zelf achter het stuur te kruipen. Bedankt!!! Mariët van Swigchem.


Beste Anette, hierbij mijn stukje voor het gastenboek. Het heeft even geduurd maar sinds ik mijn rijbewijs gehaald heb ben ik zo veel onderweg geweest en overal en nergens naar toe gereden dat ik nu maar even de tijd neem om wat te schrijven in het gastenboek. Eind januari ben ik begonnen met rijlessen bij jullie rijschool. Hiervoor had ik al rijlessen gehad bij een andere rijschool maar dat is helemaal mis gelopen. De man waarvan ik rijles kreeg was erg onbegripvol, streng, neerbuigend tegenover mij en dat heeft ervoor gezorgd dat ik met tegenzin ging lessen en geen zelfvertrouwen had dat ik ooit mijn rijbewijs zou gaan halen. Bij deze rijschool had ik 10 lessen gehad en heb voor een heel pakket betaald met tussentijdse toets & rijexamen. Heb nooit wat van mijn geld terug gezien en ik wilde ook alles behalve rijlessen bij hem. Ik heb een jaar lang niets meer gedaan met rijles nemen of naar een andere rijschool gezocht omdat ik het gevoel had dat ik het toch niet kon. Op een gegeven moment werd ik het reizen met de bus naar Eindhoven helemaal beu en het afhankelijk zijn van anderen ook dat ik besloot om eens in Google te gaan zoeken of er een rijschool in de omgeving was die wat kon met ”faalangst” en ik rijles zou krijgen van een vrouwelijke instructrice. Uiteindelijk ben ik terrecht gekomen op jullie website en vanaf dat moment heb ik een aantal keren contact gehad via de mail met Anette. Ze reageerde al direct begripvol op mijn verhaal en heb uiteindelijk een afspraak gemaakt om te gaan rijlessen. Dat was eind Januari. Ik weet nog dat ik alles spannend en eng vond en vooral als er iemand in de auto zat die ik naar huis moest brengen die ik nog nooit gezien had, ging alles voor mijn gevoel fout. Anette, je hebt me echt alles om leren zetten naar iets positiefs zoals: vandaag gaan we zoveel mogelijk fouten maken, het woordje eng omzetten naar leuk, en kan zo nog meer voorbeelden opnoemen. Na een aantal rijlessen ging ik steeds meer in mezelf geloven en ging het voor mijn gevoel steeds beter, mede ook door de positieve feedback van Anette. De theorie had ik in 1 keer gehaald en het programma waarvan ik gebruik mocht maken van de rijschool heeft me daarbij echt geholpen. Na ongeveer 20 rijlessen mocht ik op voor mijn tussentijdse toets. Kei spannend! en wat vond ik het allemaal weer eng. Ik heb daarom een rijles VOOR mijn tussen tijdse toets aangevraagd en dat heeft me ook geholpen om rustiger de toets in te gaan. En ook de tussen tijdse toets had ik gehaald (had ik nooit van mezelf verwacht!). De rijlessen daarna hebben we de puntjes op de ”i” gezet en Anette had vertrouwen in mij om me op te laten gaan voor het rijexamen! Ik kon het zelf nog niet geloven omdat het zo snel ging en ik het nooit verwacht had dat ik in zo’n korte periode al op zou gaan. Vrijdag 7 augustus was het zover ik had mijn rij-examen en wat was ik zenuwachtig zeg!!. Wederom had ik een rijles gepland voor mijn examen. De rijles verliep goed, voelde mezelf nog wel zenuwachtig! Anette had nog wat tijd over voor mijn examen en ik ook dus we hebben samen nog een broodje gegeten en daarna op weg naar Mierlo!. 13.05 uur mocht ik op en voelde me echt zenuwachtig. Aangekomen bij het tafel nummer dat ik gekregen had werden me zenuwen minder. Het rij examen verliep naar mijn gevoel goed maar dacht zelf. Ik heb het niet gehaald… Tot Anette en de examinator binnen kwamen en me feliciteerde!.. Ik was echt super blij & nog steeds! Ik had dit nooit verwacht…. En nu rij ik alleen rond naar overal & nergens, ben afhankelijk van het openbaar vervoer of van anderen. Het voelt echt super!. Dit heb ik allemaal te danken aan Anette!. Super bedankt.. Ook al ben ik echt blij dat ik mijn rijbewijs nu heb toch mis ik onze gezellige gesprekken tijdens de rijles wel. We hebben ook nog ooit samen een interview gehad met de krant met een cameraploeg in de auto tijdens mijn rijles, jou positiviteit en het vertrouwen wat je in me had… dat zal ik niet snel vergeten! Ik kan iedereen die op zoek is naar een goede rijschool adviseren om contact op te nemen met Anette. Bedankt nog voor je lieve kaart en heel veel succes met je toekomstplannen! Liefs Harry.


Hey Anette! Ik wil je bedanken voor alles wat je afgelopen jaar voor me gedaan hebt! Het was voor mij niet altijd even makkelijk Mijn faalangst en hyperventilatie werkte dan ook niet altijd even goed mee! Verder heb ik heel veel geleerd van alle lessen die je mij gegeven hebt ook om rustig te blijven achter het stuur! De n.l.p.-lessen waren erg leerzaam vooral na de eerste keer zakken Ik was toen een beetje teleurgesteld en vond het eng om de snelweg op te gaan omdat ik daarop gezakt was! Anette heeft mij geleerd dat gevoel weg te zetten uit mijn lijf en gewoon er weer voor te gaan alsof het de eerste keer weer was en dat is gelukt! De tweede keer ben ik dan ook geslaagd. Ik heb nu zelf al veel gereden ook door de sneeuw. Ik voel me veilig achter het stuur en het gaat hartstikke goed. Anette, je hebt me echt super goed geholpen. Dank je wel. Groetjes, Kim.


Hoi Anette en Henk. Ik was op zoek naar een rijschool, maar dan wel een die rekening hield met andere mensen, en mensen kon helpen met faalangst. Zo kwam ik uiteindelijk terecht bij Anette en Henk in Geldrop. Een afspraak was zo gemaakt, en omdat ik zo veel last heb (had) van faalangst, kreeg ik Anette toegewezen. Ik had nog nooit achter het stuur gezeten, maar was niet bang om gelijk achter het stuur te zitten. De eerste paar lessen waren natuurlijk erg wennen. De koppeling, op tijd klaar zijn, het sturen, alle basis dingen kwamen aan bod. Na een tijd had ik de auto best goed onder controle, dus gingen we werken aan mijn kijkgedrag en het eventuele bochtenwerk. Hier ben ik heel lang mee bezig geweest. Ik heb zelf PDD NOS en kon al die prikkels niet aan. Wat als ik iets fout doe? Wat moet ik doen als? en wat zou er KUNNEN gebeuren? Na een tijd goede lessen te hebben gehad, kwam het eerste examen in zicht. Nog even een paar lessen goed oefenen en dan toch maar gaan proberen. Vol goede moed begon ik aan het examen, en vol overtuiging dat ik het zou halen. Dat viel me zwaar tegen, omdat het kijken en de aandacht, alles behalve goed waren. De moed zakte me in de schoenen. En nu? Nou, gewoon doorgaan toch? Anette sleepte me er met haar positieve energie en spanningen doorheen en stoomde me klaar voor het tweede examen. De rust zat er wel in tijdens het examen, alleen een paar foutjes teveel, waaronder het kijken. Twee keer gezakt, balen. Maar we geven niet op. Enkele weken later kreeg ik van Anette te horen dat ik les ging krijgen van Henk. HELP! Iemand nieuw in de auto, weer opnieuw beginnen? Zo nerveus was ik, en de eerste les met Henk ging alles behalve soepel. Nou, de volgende keer beter. En inderdaad. Ook Henk wist me positief te houden en leerde me goed kijken. Na een paar keer gevallen te zijn voor zijn grapjes, ging het steeds beter. Een paar weken voor het 3e examen. Dit was heel anders. Ik kreeg een “FAALANGST EXAMEN”. Nog nooit van gehoord, maar het zal niet veel anders zijn, dacht ik. Nog even wat oefenen met kijken en ik was er helemaal klaar voor. Ik ging bij het CBR naar binnen en wachtte ongeduldig op de persoon die ik ging krijgen. Allebij verwachtte we een vrouw, maar ik kreeg dus een man. Hij ging zitten en deed de benodigde controles. Toen begon hij te praten. Waarom ik faalangst had, of ik bang was om fouten te maken. Ik zei dus dat ik daar bang voor was, en hij begon tekeningen te laten zien. Verkeerssituaties, en wat zou ik doen? Nou allemaal makkelijk en het ijs was al snel gebroken. Zo zenuwachtig als ik daar aankwam, zo rustig en relaxed stapte ik in de auto. Het gesprek duurde een half uur. Ik reed weg en heb, ondanks een paar kleine foutjes, niet slecht gereden naar mijn gevoel. Hij gaf wat opdrachten, kletste wat, maakte wat grapjes. Het voelde allemaal heel relaxt. Ik weet niet precies hoe lang het examen duurde, maar uiteindelijk stopte we weer bij het CBR. We gingen naar binnen en hij vroeg me hoe ik het vond. Ik was zo nerveus dat ik zei: ik weet het niet, zeg het maar. Hij vond dat het er mee door kon. Het drong pas laat door dat ik dus geslaagd was. Maar eindelijk, de 3e keer geslaagd. Al met al een heel avontuur, hoewel ik het gevoel heb dat het echte avontuur NU pas gaat beginnen. Ik wil Anette en Henk bedanken voor alle positieve lessen die ik bij Elsenaar heb gevolgd. Hopelijk nog veel veilige kilometers te gaan 🙂 Marcel, Helmond.


Hoi Anette, het was gisteren nadat ik mijn examen had gehaald echt groot feest. Ik heb meteen mijn rijbewijs bij het gemeentehuis aangevraagd en kan nog steeds niet goed geloven dat ik binnenkort zelf de weg op mag. Ik kan me nog goed herinneren hoe zenuwachtig ik was toen ik de eerste keer bij jou de auto instapte. Ik voelde me meteen op mijn gemak bij jou, maar zag de auto en al het verkeer dat ik tegenkwam als mijn grootste vijand. Stapje voor stapje kreeg ik door jouw rustige en geduldige begeleiding de auto onder controle. Jouw geruststellende woorden dat ik best fouten mag maken, hebben mij enorm geholpen om in onbekende situaties niet in paniek te raken, maar rustig te blijven en het op te lossen. Ook had je altijd weer nieuwe ideeën en waardvolle adviezen die het rijden makkelijker maakten. Anette, in mijn ogen heb je een wonder verricht. Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou leren, maar het is gelukt. Ik zal je van harte aanbevelen bij iedereen die wil leren autorijden. En nu heb ik het nog niet eens gehad over al onze gezellige en waardevolle gesprekken. We babbelden over wat we meemaakten, maar hadden ook interessante gesprekken over psychologie en de aanpak van angst. Ik zal onze wekelijkse ontmoetingen zeker gaan missen. Anette, nogmaals superbedankt voor alles! Mieke.

Op mijn 46e ben ik toch maar eens rijlessen gaan nemen en kwam daarvoor bij jullie terecht op aanraden van een collega. En daar heb ik geen moment spijt van gehad! Voor mezelf had ik er een jaar voor uitgetrokken vooral ook omdat ik met mijn werkrooster in het begin niet echt regelmatig kon lessen. Ik weet nog hoe het was in het begin: zou ik die auto ooit onder controle krijgen? Gelukkig zat Anette altijd naast me met haar rust en vooral haar positieve, respectvolle houding! Ik begon er steeds meer lol in te krijgen en uiteindelijk ook het vertrouwen dat ook ik ooit zelf zou kunnen rijden. Het was een proces van stapjes vooruit en terugval maar Anette bleef rustig en vol vertrouwen. Steeds een luisterend en begripvol oor voor de moeilijkheden waar ik tegen aanliep en bereid om samen met mij daarvoor oplossingen te zoeken. En zo is het op 19 augustus toch gelukt. Ik ben geslaagd voor mijn rijbewijs!! Heb intussen al een autootje gekocht en de eerste ritjes zelfstandig erop zitten en ik moet zeggen het voelt SUPER! Anette, heel erg bedankt voor je lessen en het ga je goed!

Bijna 15 jaar geleden had ik voor het eerst rijles… en dat is me toen niet goed bevallen. Ik had een leraar met een “erg kort lontje” die er niet tegen kon als ik een fout maakte of als ik iets niet direct begreep. Hierdoor werd ik erg onzeker en toen ben ik uiteindelijk na ongeveer 15 lessen gestopt. Voor mij hoefde het niet meer en ik heb me de afgelopen jaren prima gered zonder rijbewijs. Ondanks dat ik prima zonder rijbewijs kon bleef het toch aan mij knagen. De angst dat ik het niet zou kunnen was zo groot dat ik niet de stap durfde te nemen een rijschool te bellen om een afspraak te maken. Mijn schoonmoeder heeft dit een tijdje aangekeken en zij heeft uiteindelijk voor mij de knoop doorgehakt en mij een proefles voor mijn verjaardag gegeven bij Anette. Deze les heeft voor mij alles veranderd, vanaf het allereerste moment voelde ik mij zo op mijn gemak bij Anette en iedere les kreeg ik meer en meer vertrouwen… Anette geeft je de ruimte om fouten te maken en ervan te leren. Ik heb me niet één keer ongemakkelijk gevoeld tijdens de lessen, ik had na mijn eerdere ervaring nooit gedacht dat ik ooit nog eens zou zeggen: Oh gezellig morgen weer rijles! Helaas kan ik dit nu niet meer zeggen… ik heb vandaag na ongeveer 30 lessen mijn rijbewijs gehaald en ik ben er super super blij mee. Lieve Anette ik ga jou en de fijne lessen wel heel erg missen hoor, ik ben blij dat ik jou heb leren kennen en ik heb er iets heel moois aan over gehouden! Ontzettend bedankt voor alles en we spreken elkaar vast nog wel eens! Groetjes, Sandra.

Alweer 5 maanden heb ik mijn rijbewijs. 8 jaar geleden ben ik gestopt met proberen. na 4 keer gezakt te zijn, zag ik het niet meer zitten. Ik reed in mijn lessen prima, maar steeds als ik op examen moest bakte ik er niets van. Nachten lag ik er wakker van, zo zenuwachtig voor het examen. maar toen ik zwanger was van mijn tweede kindje besloot ik toch weer te beginnen. Ik begon bij een rijschool in Eindhoven, maar na 16 lessen voelde ik me nog steeds erg onzeker in de auto. Ik besloot een andere rijschool te zoeken. Omdat ik zocht op het woord faalangst kwam ik op deze site. Meteen had ik er een goed gevoel bij en toen ik mijn eerste les bij Anette had gehad, zag ik het helemaal zitten. Ze bleef super rustig en na een paar lessen had ik een enorm vertrouwen in mezelf. In maart ben ik op examen gegaan en ik wist van te voren gewoon dat ik het ging halen. Ik reed niet de sterren van de hemel, maar ik heb het gehaald, mede dankzij Anette. Nu geniet ik nog dagelijks van mijn rose papiertje en ik ben zeker in het verkeer, ook met twee kindjes achterin de auto. Dus heb je faalangst, of niet zoveel vertrouwen in jezelf, dan ben je bij rijschool Elsenaar aan het goede adres. Heel erg bedankt en groetjes, Chris Bemelmans.

Nou, vandaag was het na 2 jaar dan eindelijk zover. Het eerste examen wat ik kreeg na heel veel lessen, en meteen geslaagd! Na bijna 2 jaar te hebben gelest bij een andere rijschool, ben ik dan uiteindelijk overgestapt naar deze rijschool. Mijn zelfvertrouwen was totaal gekrenkt door mijn instructeur in de loop van de tijd, dus het moest er wel van komen. Tijdens mijn 1e les met Anette merkte ik meteen dat ik een stuk rustiger bleef, en er een hoop druk van me af viel. Ze heeft me veel dingen nog bij geleerd, en vooral op zo’n rustige manier dat ik het ook vrij snel onder de knie had en het ook zonder problemen kon toepassen. Na 4 lessen had ik mijn TTT al gehaald en 5 lessen verder op examen. En nog in 1 keer geslaagd ook. Voor iedereen die dit leest, die nu in zo’n situatie verkeert dat ze denken van: “Ik kan er niks van”, en totaal zonder zelfvertrouwen zit: Stap alsjeblieft over! Rijschool Elsenaar zal heel goed bevallen. Anette, SUPERBEDANKT! Ruud.


Lieve Anette, ik kan het nog steeds niet geloven, op 1 juni ben ik gewoon in één keer geslaagd voor mijn rijexamen! Gisteren mocht ik het fel begeerde pasje ophalen op het Stadskantoor in Eindhoven. Wat een geweldig gevoel was dat…

Ik droomde al heel lang van mijn rijbewijs, maar een jarenlange ziekteperiode gooide altijd roet in het eten. Heel langzaam ging het wel met mijn gezondheid beter, maar de onzekerheid bleef: ben ik nu ook wel fysiek goed genoeg om een auto te leren besturen? Het is natuurlijk ook een hele grote verantwoordelijkheid… Via het Eindhovens Dagblad viel mijn oog op jullie rijschool. Ik besloot de stoute schoenen aan te doen en je eens een mailtje te sturen.

Ik kan zonder overdrijven zeggen dat die beslissing me heel veel goeds heeft gebracht! Ik was echt niet het grootste talent dat ooit over de wegen heeft gereden, maar jij hebt in elk geval altijd genoeg vertrouwen gehad voor twee. In prettige lessen (waarin het met mijn rijprestaties dan weer eens op, dan weer eens af ging) heb je me een prima basis bijgebracht. In die felle vorstperiode aan het einde van vorig jaar heb ik zelfs mijn eerste “slip” met je meegemaakt. Je bleef kalm, zorgde ervoor dat ik mijn vertrouwen voor de rit weer terugkreeg en ondanks alles heb ik de les gewoon af kunnen maken.

Ik heb gisterenavond en vanochtend mijn eerste zelfstandige ritjes gemaakt. Ik begin mijn autootje nu een beetje te kennen (toch best een verschil van een redelijk grote diesel naar een klein benzinewagentje), maar ik blijf je advies volgen: volg je gevoel, vertrouw op jezelf en dan vertelt de auto zelf wel wat hij wil. Een hele nieuwe wereld gaat straks voor me open, en dat heb ik toch echt aan jouw lessen te danken! Heel veel succes met alle andere cursisten en we komen elkaar vast nog wel eens tegen! Groeten, Martijn Luyk.


Hoi Anette, ik wil je even bedanken voor de fijne rijlessen die ik bij jou gehad heb en dat ik eindelijk geslaagd ben! Zo’n 10 jaar geleden (na 5 keer op te zijn geweest) heb ik de moed laten zakken om mijn rijbewijs te halen, tot ik van mijn ex-collega te horen kreeg dat jij gespecialiseerd bent in faalangst. Ik dacht: haar moet ik meteen gaan bellen! Iedere keer ging het op het examen fout door de zenuwen en uiteindelijk heb jij me hier mede door jouw rust, kalmte, positiviteit en een stuk NLP doorheen gesleurd. Ik heb nu mijn rijbewijs sinds woensdag en ben al flink aan het rondtoeren. In het begin vond ik het wel een beetje eng, ook omdat ik aan de auto moest wennen, maar nu gaat het al een heeeel stuk beter! Jullie zijn zeker een aanrader! Groetjes, Linda.


Hi allemaal.Ruim 3 jaar geleden heb ik na meer dan 100 rijlessen mijn rijbewijs gehaald bij een andere rijschool. Omdat het zo lang duurde en ik het nog steeds niet echt goed vond gaan, ben ik na het halen van mij rijbewijs nooit meer ingestapt. Altijd verzon ik smoesjes waarom ik niet hoefde te rijden ‘Met de fiets kan het ook’ ‘Een auto is duur en slecht voor het mileu’ en ‘Ik vraag wel of mijn vader met me naar de Ikea wil’. Maar inmiddels woon ik samen met mijn vriend die een auto heeft en stond er dus een auto voor de deur waar ik niet in durfde te rijden… dood zonde! Dus toen ben ik op internet gaan kijken wie mij het beste over mijn rij/faal angst kon helpen en zo kwam ik terecht bij Rijschool Elsenaar. Anette heeft me in slechts 5 lessen ontzettend goed geholpen. Rijden kon ik nog steeds, maar met wat tips, truuks en aanwijzigen rijd ik nu ook echt zelf rond. Anette, onwijs bedankt! En voor iedereen die in hetzelfde schuitje zit, ga naar rijschool Elsenaar!


Schrijf in gastenboek

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Facebook
Nieuwsbrief